Een hoopvolle toekomst
voor dove kinderen in Uganda










Een hoopvolle toekomst voor dove kinderen in Uganda

Sponsoring

Veel dove kinderen in Uganda gaan niet naar school. In Uganda betalen de ouders of verzorgers schoolgeld. Als dit niet voldoende is voor alle kinderen, kiezen zij ervoor het geld te besteden aan kinderen waarvan ze meer hoop hebben dat het kind uiteindelijk een goede baan kan krijgen. Daarbij staan moeders er vaak alleen voor, omdat vaders niet geassocieerd willen worden met een kind met een beperking en dan het gezin verlaten.

Voor de dove kinderen die thuis zitten, heeft dit grote gevolgen. Zij missen niet alleen het onderwijs, maar groeien ook op zonder taal. Als dove kinderen niet naar een dovenschool gaan, komen zij niet in aanraking met gebarentaal en hebben dan geen taal tot hun beschikking om zich te ontwikkelen. Wél die kans op onderwijs krijgen, is dus cruciaal.

Kies vandaag nog

Maak een verschil

in het leven van een kind

Dankzij sponsoring vanuit Signs of Hope kunnen dove kinderen toch naar school. Dit heeft een positieve impact op henzelf, én op hun families. Moeders zijn trots op de schoolresultaten van hun zoon of dochter.
Ze hebben minder financiële zorgen en krijgen nieuwe energie om ook zelf extra voor de kinderen te zorgen.

Maakt u het verschil?
We komen graag met u in contact om u voor te stellen aan een jongen of meisje die uw ondersteuning goed kan gebruiken. We vragen van sponsors om zich voor minimaal een jaar te committeren, zodat we de Ugandese families continuiteit kunnen garanderen. Het is ook mogelijk een kind met een groep te sponsoren.

Liever een éénmalige bijdrage doen?
Lees hier meer over de mogelijkheden.

Wat ouders zeggen

“Ik dank God voor Signs of Hope. Ik was niet in staat om mijn dove nichtje, voor wie ik de zorg heb, naar school te laten gaan. Maar God heeft me Signs of Hope gegeven als een cadeau. Dankzij hen kan mijn nichtje nu wel naar school. Ik zie een goede toekomst in haar. Kinderen zijn de toekomstige leiders.”
Oom van Prossy
“Mijn dochter werd niet geaccepteerd door de schoonfamilie. Toen zij nog een baby was, vertelde de schoonfamilie me dat ik haar in het bos moest achterlaten. Ik kon dat niet doen. De vader heeft me toen verlaten. Mijn dochter is nu vijftien jaar. Ze heeft veel moeite met lezen en schrijven, maar leert nu om te naaien. Ik ben trots op haar!”
Moeder van Rose